Cicle 2

Un còp èra que i avèva un pingoïn qui s’aperava Pingoïtòt. Que vivèva au pòle Nòrd. Mes qu’avèva un problèma : Que s’èra pergut la montra.

Ne sabè pas a quina òra e devè anar tau restaurant, Ne sabè pas quan èra Nadau. Ne sabè pas mei quan ei qui devè anar en çò deus pairbons.

 

Segurament que se l’avè perguda au hons de l’aiga. Lavetz que l’i cerquè. Qu’encontrè tropèrs de peish e com èra gormand que’n mingè hèra. Qu’èra vadut hèra bèth.

Que’s hasó préner dens los hialats de pescaires qui’u tornèn pujar suu batèu. Que’s guardèn a Pingoïtòt tà que pesque a la lor plaça. Au començar qu’èra content mes que pensè enqüèra a la soa montra qui n’avè pas arretrobat.

 

Lavetz, que s’escapè tà cercar-la. Qu’entenó lo tic-taca de la soa montra. Que cerquè pertot. Qu’entenó que l’arrueit arribava  d’ua balena blua giganta. Lo pingoïn que’u digó :

- Obreish la boca tà qu’entri !

- Perqué ? ce’u demandè la balena.

- Pr’amor qu’as engolit la mea montra.

- Ah, tèn ? entenut.

La balena qu’obrí la boca e Pingoïtòt qu’i entrè.

 

Que i avè dus tunèls. Qu’entrè dens lo purmèr. N’i trobè pas la soa montra mes un vertadèr tresaur : bracelets, corets, tricòts, veires de glaç, lunetas…

Qu’anè dens l’aute tunèl qui miè dinc a la coda de la balena. Aciu, que trobè un aut

 

ivin
Los Inuits que van a la pesca. Los Inuits que pescan dab un arpon. Los Inuits que caà§an las fòcas e que se serveishen de la pèth. Lòan e Ivin
lòan

quentin
La fòca que minja peish. Que torna a la susfà cia e que puish que torna dens l’aiga. Qu'eslurra devath lo glaà§. La fòca que sauta que sus ua auta placa de glaà§
Joan e Quentin
joan

iban
Lo narvau dab la soa dent ponchuda que’s pòt deféner e que's neureish de calamars.
La soa dent que pòt mesurar tres mètres de longor.

Benjamin e Iban

mailia   alais

Los Inuits que parteishen au mensh 1 mes. Tà  caà§ar que fabrican iglós tà  dromir, minjar e se protegir. Que hèn clòts dens lo glaৠtà  pescar.

Mailia e Alaís